Uwolnienie głosu – Uwolnienie obrazu, instalacja audiowizualna, Łódź Monopolis 2014; wideo HD o tym samym tytule, 2014/2016

Z dokumentacji powstawania pracy:

Uwolnienie głosu-Uwolnienie obrazu, Łódż, Monopolis 2014

Uwolnienie głosu, Uwolnienie obrazu, Monopolis 2014

Uwolnienie głosu-Uwolnienie obrazu, Monopolis 20142014

6

7

9

10

11

12

13

Sequence_01.Still001

Sequence_01.Still003

_DSC4406

Uwolnienie głosu-Uwolnienie obrazu, Monopilis 2014

Getto

O REALIZACJI, tekst Katarzyna Miller

Instalacja Uwolnienie głosu-uwolnienie obrazu opiera się na interakcji słowa i obrazu. Wykorzystane w pracy nagranie opowiada o relacji między kobietą a Bogiem. Nie powstało w celu publikacji. Powodem sięgnięcia po dyktafon była potrzeba zanotowania myśli. Zapis audio, rozpoczynający się słowami „Bóg skłamał”, przerodził się w narrację, której znaczenie wykroczyło poza osobisty kontekst opowiadanej historii.

Nagranie zostało włączone w przestrzeń malarstwa i pokazane na wystawie Getto XXI ( Łódź, Monopolis 2014, kurator: Artur Chrzanowski) w zestawieniu ze stosem pociętych płócien – pociętych wizerunków. Realizacja nawiązuje bezpośrednio do tematu tworzonego wówczas cyklu obrazów Nie-Obecność. Lustro jako zwierciadło i pozór rzeczywistości. Powrót do wnętrza. W cyklu tym lustro jest symbolem rzeczywistości kształtującej ludzką tożsamość, rzeczywistości, w obliczu której spotykamy się nie tylko z własnym odbiciem ale i tym, co nas ukonstytuowało. To zderzenie zarówno z prawdą jak i przestrzenią złudzeń o nas i o tym, co (kogo) kochamy. 

W instalacji forma plastyczna została skonfrontowana z treścią nagrania stając się w niej właściwym obrazem – obrazem wnętrza człowieka. W opozycji do szarych płócien, symbolizujących w pracy pustkę i nicość, odgradzającą od życia ścianę pozoru, słowa wykraczają poza sferę symbolu i estetyki dotykając źródła indywidualnej tożsamości zarysowanej na tle problemów natury egzystencjalnej i społecznej. Narracja jest obrazem par excellence, który bez pośrednictwa reprezentacji uobecnia to, co wypowiada.

Praca stawia pytanie o istotę wizerunku, o źródło sądów, według których definiujemy rzeczywistość, własną i cudzą tożsamość. Unaocznia przepaść jak może zaistnieć między rzeczywistością a tym, jak ją postrzegamy. Wydrążone płótno, będące początkowo znakiem rozbitej iluzji, staje się ostatecznie znakiem wydrążonej miłości. Jest symbolem takiej pustki, która dopiero otwiera się na możliwość zaistnienia prawdziwego obrazu.

 sierpień 2015


 .

W 2016 roku z materiałów wideo zarejestrowanych w trakcie tworzenia pracy i oryginalnego nagrania powstał  film Uwolnienie głosu – Uwolnienie obrazu W marcu 2016 instalacja zaistniała w nowej formie w kaplicy Klasztoru Ojców Dominikanów w Łodzi.

Menu