*po wyborze Boga. Chciałam napisać, że tak się zdarza, ale może należy napisać, że tak jest zawsze, gdy chodzi o ten wybór. Dlaczego? Dlatego, że dopiero wraz z prawdą ujawnia się kłamstwo.

Sięgamy po dobro, dostajemy zło.  Sięgamy po życie, przychodzi do nas śmierć. Wchodzimy za światłem w mrok… Niektórzy nazywają to próbą. Ryzykowne. Nie jest pokorą dać się wypatroszyć. To normalne, że człowiek krzywdzony żąda prawdy. Żąda bo kocha, a to żądanie jest wyrazem zaufania. To normalne, że człowiek chce się odciąć, wyrzec się tego, co go zabija. To normalne, ze człowiek chce się wyrzec tego, co go zabija nawet jeśli to kocha. Czy jeszcze? Wyrzekamy się „tego”( czyli JEGO, sprawcy), a w istocie wyrzekamy się tego, co jest z Nim sklejone, ale Nim nie jest. Wyrzekamy się Śmierci. W najmniejszej, najgłębszej cząstce istnienia wciąż pozostajemy przy naszym „pomylonym”, „chybionym ” wyborze. Nie potrafimy zapomnieć o Miłości. Człowiek trwa przy Miłości, która nie chce go opuścić.

Tak, to jest próbą. Nie chodzi w niej jednak, by za wszelką cenę wybrać Boga, lecz prawdę. A w tym jedynym momencie nie jest to jedno i to samo. Wydaje się nie być tym samym. Nie naszym jednak zadaniem jest nie dać się zwieść temu, co Bogiem nie jest, lecz opowiedzieć się po stronie życia w każdych okolicznosciach. I to jest próba Miłości.

 


30.12.2013

Kobieta oderwana od rzeczywistości i kobieta głęboko zakorzeniona w rzeczywistości to ta sama kobieta.

Bóg , do którego mówi i którego spotkała istnieje i choć być może oddziela ich od siebie jakiś obraz to mimo to oni rozmawiają, są naprzeciw siebie i patrzą sobie w oczy.

To jest realne.

Moje życie jest w Boga rękach,  kimkolwiek nie jest.

Nie muszę rozumieć, nie muszę wiedzieć, nawet nie muszę być normalna. Kimkolwiek nie jestem, mówię prawdę.

Takie jest moje sumienie.

Zależy mi tylko na wolności.

Chcę być od Niego wolna.

 

Wolność to miłość, w jakimś sensie przeczuwam, że TAM jest miłość

We nie jest miłość ale tam jest to, na co czekam

Dzieli mnie od tego tylko jakaś zasłona, która Ktoś ma w rękach

Nie jestem widzialna dla tamtego świata zza muru- jakbym była we władzy demona, chroniona przed życiem

Przed nim.

Nie mogę nic zrobić. Nie wyjdę POZA  swoje życie.

Tylko On może mnie uwolnić.

On je zabrał i tylko On może je zwrócić.


Miłość to wolność. Początek jednej jest początkiem drugiej, to jedne drzwi

Spotkanie jest końcem więzienia

Więzienia nie ma

TAM, za drzwiami, jest wszystko

Miłość uwalnia

Miłość jest uwolnieniem

 

Nie chcę jednak myśleć o nim jak o mej wolności

 

nas nie ma

Jestem źródłem

 

 

04.1.14

Jakbym tkwiła w lustrach

W lustrze fikcja miesza się z rzeczywistością, nie sposób idealnie, nie sposób ich oddzielić.

 

A może to nie są absurdy, ja widzę absurd, który ISTNIEJE.

To niczego nie zmienia dla mnie, nieważne, czy to dzieje się we mnie czy wokół mnie,

nieważne kim jest Bóg,

nie muszę znać odpowiedzi,

Chce żyć a On mi nie pozwala. On tego chciał.

Jestem w Jego rekach, nie jestem więźniem samej siebie.

***

Muszę dokonać wyboru, rozstać się ze śmiercią nawet, jeśli przyszła do mnie jako życie. Rozstać się z Jezusem, wyrzucić Go z serca

Nie wiem, co będzie później.

Bałam się, bo nie wyobrażałam sobie Go zostawić..Musiało się to wyjaśnić, bo bez Boga nie da się żyć. On to ja… On to ja? Kochałam Go. To On nie uwolnił.

Ale On jest też Śmiercią. Ja jestem życiem

To  jest mój rozsądek,

Jeśli był miłością, zostanie przy mnie. Jeśli nie… zniknie kłamstwo i śmierć.

Pragnę być wolna, pragnę żyć DZIŚ

wolność, nie znam jej, nie mogę wyobrazić sobie co jest, gdy Jego nie ma

To raj, tam nie ma już boga

Jest słonce i przestrzeń

Człowiek

Dziecko

 

Raj to brak Boga

 

Chciałabym zapomnieć i nie jednać się. Gdy On zniknie nic nie będzie trzeba mówić..

Chce być wierzącą ateistą

Bo wiary nic mi nie odbierze

To ta wiara przyprowadziła mnie tu

 

 

Menu